خود ز هیبت رفت او آنجا ز هوش

آنکه او را باشدش صد رنگ و بو

اندرین ره کی بود جویان او

چون بگفت این نکته ها شه شد خموش

شیخ چون دیدش که بی طاقت شده

بس ضعیف افتاده و بی خود شده

رحم کرد آن ساعت آن شیخ کبار