اندرین ره کی بود جویان او

در هوای طبع خود وامانده است

لاجرم از راه معنی مانده است

آنکه او را باشدش صد رنگ و بو

چون بگفت این نکته ها شه شد خموش

خود ز هیبت رفت او آنجا ز هوش

شیخ چون دیدش که بی طاقت شده