در دلش افتاد آن دم ولوله

هر دو چشمش از رق ودندان دراز

چون بدید آن را و شد اندر گداز

یادش آمد آن زمان از قافله

سر برهنه پا برهنه شد برون

از دلش می رفت آن دم موج خون

هر که را می دید او از مردمان