تا رود سوی گلستان صفا

گفت با خود چون کنم از درد دل

من نیم با این ضعیفی مرد دل

از قضا را می گذشت آنجا صبا

ناله بشنید هنگام سفر

از زبان مرغکی بس مختصر

رفت پیشش گفت کین فریاد چیست