خویش را از عشق او رسوا بدید

عشق می بازد بر وی مرد وزن

او گشاده روی خندانت چو من

هر که بوی آن گل نو برشنید

که جمال خویش کرده آشکار

گفته اندر مدح خود بیتی سه چار

ز آن همی ترسم که در دستان فتد