گفته اندر مدح خود بیتی سه چار

هر که بوی آن گل نو برشنید

خویش را از عشق او رسوا بدید

که جمال خویش کرده آشکار

ز آن همی ترسم که در دستان فتد

در میان جمله مستان فتد

زآنکه می آیند مردم می روند