گوئیا از عجز میرانم سخن

جمله مرغان را گرامی کرده ام

او چه داند قدر چون من بلبلی

نیست پیش اهل دل جز یک گلی

ورنه کی باشد حدیث ما محن

گر چه می گویم سخن از درد دل

تو مگو آنجا که من گردم خجل