چون بسی گفتیم از دستان تو

گفت با بلبل که شادی کن کنون

زانکه دولت مر ترا شد رهنمون

گل بیامد بر سر پیمان تو

بعد ازین شکرانه می باید مرا

زانکه کردم درد جانت را دوا