گل بیامد بر سر پیمان تو

گفت با بلبل که شادی کن کنون

زانکه دولت مر ترا شد رهنمون

چون بسی گفتیم از دستان تو

بعد ازین شکرانه می باید مرا

زانکه کردم درد جانت را دوا

گفت معشوقت که از رفته مگوی