گفت معشوقت که از رفته مگوی

گل بیامد بر سر پیمان تو

بعد ازین شکرانه می باید مرا

زانکه کردم درد جانت را دوا

هرچه ماگفتمم از گفته مگوی

کز برای عذر تو گفتم غزل

از صبا بشنو که دارد در بغل