ای برادر قرب این درگاه جوی

ای برادر ترک عز و جاه کن

خویش را شایسته درگاه کن

خوار گردد هر که گردد جته جوی

عز و جاهت سوی پستی می کشد

مرا ترا بر تن پرستی می کشد

نفس در ترک هوا مسکین بود