عز و جاهت سوی پستی می کشد

خویش را شایسته درگاه کن

خوار گردد هر که گردد جته جوی

ای برادر قرب این درگاه جوی

مرا ترا بر تن پرستی می کشد

نفس در ترک هوا مسکین بود

گوشمال نفس نادان این بود