کوه را کوه غم و اندوه و درد

کو میان صد هزاران پرده است

از پس پرده ترا جویان شده

اوفتاده در ره و حیران شده

در دل و پایش فرو رفته بگرد

میرند هر لحظه بحر از شوق جوش

تا کند در وصالت را بگوش