درد این اسرار را، درمان مجوی

بر قضای رفته ای دل تن بنه

پیش حق هر لحظه گردن بنه

از قضای رفته، بسیاری مگوی

از قضای رفته، آدم بی خبر

بود خوش بنشسته بی خوف و خطر

از قضای رفته، زد سیمرغ لاف