از قضای رفته، آدم بی خبر

پیش حق هر لحظه گردن بنه

از قضای رفته، بسیاری مگوی

درد این اسرار را، درمان مجوی

بود خوش بنشسته بی خوف و خطر

از قضای رفته، زد سیمرغ لاف

لاجرم از شرم شد بر کوه قاف