دایما بودی نشسته در برم

ملک من زو بود با رای نظام

در همه کاری بدی با فر و کام

این برادر زاد من اندر حرم

مرمرا یک زن بدی چون آفتاب

قد او چون سرو، رو چون ماهتاب

مشک موئی، مشک بوئی، مهوشی