مرهمی یابد دگر این ریش من

هم نشان در مرا دیگر دهی

تا شود پیدا مرا از وی بهی

در تو هر گه که باشد پیش من

در خود را باز جو ای دل شده

پای کرده هر زمان در گل شده

بس که خود را چون چراغی سوختم