آن ز عزتست نه از بیزاریی

هر که او جز نیک بینی بد ندید

از کمال سر جانان خود بدید

گر ترا سهمی کند گر خواریی

چند در پندار مانی مبتلا

چندخواهی بود در عین بلا

چند خود را خوار و سرگردان کنی