ز مرگند بر سر نهاده دو دست

کسی را ندیدم بمرگ آرزوی

نه بی راه و از مردم نیکخوی

چه دینی چه اهریمن بت پرست

چوسالت شد ای پیر برشست و یک

می و جام وآرام شد بی نمک

نبندد دل اندر سپنجی سرای