نبندد دل اندر سپنجی سرای

ز مرگند بر سر نهاده دو دست

چوسالت شد ای پیر برشست و یک

می و جام وآرام شد بی نمک

خرد یافته مردم پاکرای

بگاه بسیجیدن مرگ می

چو پیراهن شعر باشد بدی