پر زجوهر عکس آن چون مه منیر

او نمیدانست تا چه گفتشان

بود ایشان را از آن کام و دهان

بود صندوقی نهاده پیش پیر

بس منور بود همچون آفتاب

خوش همی تابید از وی نور و تاب

نور آن صندوق اندر پرده را