زلفین تو زاغیست در آویخته هموار

بر گوشه ماه است تو را خوشه سنبل

تو سال و مه از غنج خرامنده چو کبکی

من روز و شب از رنج خروشنده چو بلبل

از ماه به منقار و ز خورشید به چنگل

گر چند اسیرند ز عشق تو جهانی

در زاویه محنت و در بادیه ذل