سخن چین و دو رومی و بیکار مرد

ستمکاره ای خوانمش بی فروغ

تباهی که گفتی ز گفتار کیست

پرآزارتر درد آزار کیست

دل هوشیاران کند پر ز درد

بپرسید دانا که عیب از چه بیش

که باشد پشیمان ز گفتار خویش