هر یک گه شعر و ادب و فضل و ترسل

داری تو ندیمان گزیده که بدیشان

صدر همه احرار فزوده ست تجمل

چو بحتری و اصمعی و جاحظ و صابی

ای دست امل را به سخای تو تمسک

وی چشم کرم را به لقای تو تکحل

همواره فلک را ز کمال تو تعجب