هم اندر زمان چون گشاید سخن

بود بر سر انجمن مرد لاف

بگاهی که تنها بود در نهفت

پشیمان شود زان سخنها که گفت

به پیش آرد آن لافهای کهن

خردمند و گر مردم بی هنر

کس از آفرنیش نیابد گذر