از لطف که شد تن تو چون گل

رویت زکه دارد این صفا را

شمشاد ترا که داد رفتار

کز پای فکند سروها را

وزقهر که شد دلت چو خارا

چشمان ترا که فتنه آموخت

کز ما رمقی نماند ما را