کز ما رمقی نماند ما را

از لطف که شد تن تو چون گل

وزقهر که شد دلت چو خارا

چشمان ترا که فتنه آموخت

در مملکت خرد که سرداد

آن غمزه شوخ دلربا را

در چشم خوش تو کیست ساقی