در مملکت خرد که سرداد

وزقهر که شد دلت چو خارا

چشمان ترا که فتنه آموخت

کز ما رمقی نماند ما را

آن غمزه شوخ دلربا را

در چشم خوش تو کیست ساقی

کز ما پی می ربود ما را