تو در بوستان تخم نیکی بکار

همه گوش ودل سوی درویش دار

همه کار او چون غم خویش دار

ور ای دونک دشمن شود دوستدار

چو از خویشتن نامور داد داد

جهان گشت ازو شاد و او از تو شاد

بر ارزانیان گنج بسته مدار