هر که زو بوی درد می آید

مونس جان من خدای من است

آنکه او خسته داردم شب و روز

خود هم او مرهم و شفای من است

صحبتش مایه دوای من است

هر که او از دو کون بیگانه است

در ره دوست آشنای من است