سرم میخانه صهبای عشقست

غم عشق ارندارم دل غمین است

بود عشقم بجای جان شیرین

چو عشق از سر رود مرگم همین است

دلم دیوانه عقل آفرین است

زدولتهای عشق این بس که دلرا

زهر سو دلربائی در کمین است