که درویش را شاد دارم به گنج

نخواهم که اندیشه زو بگسلم

همی خواهم از پاک پروردگار

که چندان مرا بر دهد روزگار

نیارم دل پارسا را به رنج

هرآنکس که شد در جهان شاه فش

سرش گردد از گنج دینار کش