آنکه را جان و دل و تن منزل و ماوای اوست

نالهای زار ما بر بوی گلزار ویست

داغهای سینه ما سایه گلهای اوست

خیز و استقبال کن بس جان و دل درپای ریز

فیض خامش کن که نتوانی زوصفش دم مزن

آنچه گفتی هم کفی از موجه دریای اوست