فیض خامش کن که نتوانی زوصفش دم مزن

داغهای سینه ما سایه گلهای اوست

خیز و استقبال کن بس جان و دل درپای ریز

آنکه را جان و دل و تن منزل و ماوای اوست

آنچه گفتی هم کفی از موجه دریای اوست