نه خورد ونه پوشش نه انده گسار

ازان بند ایزدگشسب دبیر

چنان شد که دل خسته گردد به تیر

چو روزی برآمد نبودش زوار

ز زندان پیامی فرستاد دوست

به موبد که ای بنده را مغز و پوست

منم بی زواری به زندان شاه