به پیش خود اندر به زانو نشاند

میان تنگ خون ریختن را ببست

به بهرام آذرمهان آخت دست

چوشب تیره تر شد مر او را بخواند

بدو گفت خواهی که ایمن شوی

نبینی ز من تیزی و بدخوی

چو خورشید بر برج روشن شود