درد چو در تو نیست هیچ بیهده در سخن مپیچ

سرخی روی جان بود روی تنت چو گشت زرد

کرد تن و سوار جان این شده پرده بر آن

در طلب سوار تاز یاوه مگرد گرد گرد

گرم سخن شدی تو فیض هست سخن ولیک سرد