ز آسایش جان جور و جفا را که خبر کرد

خوش بود عدم هستی ما را که خبر کرد

این مایه آشوب و بلا را که خبر کرد

خون شد دلم از یاد سرا پرده فطرت

این تن ز کجا راه بسر منزل جان برد

این زنده بلا مرده بلا را که خبر کرد

آرامگه بی خبری بود بهشتی