آرامگه بی خبری بود بهشتی

ز آسایش جان جور و جفا را که خبر کرد

این تن ز کجا راه بسر منزل جان برد

این زنده بلا مرده بلا را که خبر کرد

بیداری و هشیاری ما را که خبر کرد

در دایره کون بغیر از تو نگنجد

من چون بمیان آمد و ما را که خبر کرد