بو که بعد از روزگاری خرمی بار آورد

عشق باید تا درین افسردگان آتش زند

از نی رگهای تنشان ناله زار آورد

در زمین دل نهال غم نشانیدم دگر

هر کرا خواهد چشاند از غم خود جرعه

این متاعی نیست کانرا کس ببازار آورد

گر به بیند منکر عشاق خورشید رخش