دور چون با عاشقان افتاد خود بر پای خواست

وقت او خوش کو تنش در راه حق فرسوده شد

زاهد از انکار عشق افکند در کارم گره

دست عشقم بر سر آمد آن گره بگشوده شد

زان عنایت مستی بر مستیم افزوده شد

عشق را نازم کزو شد پاک هر آلوده

گو سوی ما آهر آنکو از گنه آلوده شد