گو سوی ما آهر آنکو از گنه آلوده شد

دور چون با عاشقان افتاد خود بر پای خواست

زان عنایت مستی بر مستیم افزوده شد

عشق را نازم کزو شد پاک هر آلوده

عشق میسازد مصفا سینه را از زنک شرک

زنک شرک سینه ام زین صیقلی بزدوده شد

جان روشن آن بود کاینه جانان بود