فیض را دیدم بسرعت می رود گفتم کجا؟

زنک شرک سینه ام زین صیقلی بزدوده شد

جان روشن آن بود کاینه جانان بود

عمر معمور آنکه در راه خدا پیموده شد

گفت نور حق ز واد ایمنم بنموده شد

گفت وگوی این سخنها سالها در پرده بود

چو نشدند اغیار از آن گر بر ملا بشنوده شد