بایوان و خوالیگرش را سپرد

بره بر یکی رز پراز غوره دید

بفرمود تاکهتر اندر دوید

ازان خوشه چند ببردی و برد

بیامد خداوندش اندر زمان

بدان مرد گفت ای بد بدگمان

نگهبان این رز نبودی به رنج