بدو داد پرمایه زرین کمر

بنالم کنون از تو در پیش شاه

سوار دلاور ز بیم زیان

بزودی کمر بازکرد از میان

بهر مهره ای در نشانده گهر

خداوند رز چون کمر دید گفت

که کردار بد چند باید نهفت