نهان کنم غم عشق تو را چو جانم سوخت

غم فراق تو ای دوست بی شمار بود

بدل چو غصه گره شد یکی هزار بود

که تا دلم بدرون شمع این مزار بود

به هیچ چیز بجز وصل یار خوش نشود

دل ار خوش است بغیری ببوی یار بود