رمید از پیشم آن آهو ولیکن سر خوشم از بو

که زاهد می کشد دردی و ما را صاف میآید

نمی باشد دل بیغش نماند از صاف جز نامی

بگوش از صافی صوفی همین او صاف میآید

ز آهو گر جدا شد نافه عطر از ناف میآید

جدا گشتم ز اصل خود چو جزوی کز کتاب افتد

ولی شیرازه اجزا از آن صحاف می آید