ز آهو گر جدا شد نافه عطر از ناف میآید

نمی باشد دل بیغش نماند از صاف جز نامی

بگوش از صافی صوفی همین او صاف میآید

رمید از پیشم آن آهو ولیکن سر خوشم از بو

جدا گشتم ز اصل خود چو جزوی کز کتاب افتد

ولی شیرازه اجزا از آن صحاف می آید

من بیدل ز دلدارم بسی امیدها دارم