تا ننوشی باده از جام فنا

هستم از جان بنده و مولای عشق

هم زمین هم آسمان را گشته ایم

نیست دری در جهان همتای عشق

مست کی گردد سر از صهبای عشق

تا پزی در دیگ سر سودای سود

کی چشی هرگز تو از حلوای عشق