صد شکر که عشق آمد و زین جمله برستم

بفروختم آن زهد ریا را بمی لعل

اکنون بدر میکده ها باده بدستم

بودم به صلاح و ورع و زهد گرفتار

چون فیض بریدم ز همه خلق به یکبار

بر خواستم از خود به ره دوست نشستم